บทที่ 332 จุดประกายความทะเยอทะยาน

บทที่ 332 จุดประกายความทะเยอทะยาน

"เวยเวย เจ้ากลับขึ้นไปบนรถม้าก่อนเถอะ"

ซือหม่าหวาซวี่แย้มยิ้มกล่าว

"เจ้าค่ะ"

ต่อให้อวี๋เวยจะโง่งมเพียงใด ก็ยังสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง จึงสาวเท้าก้าวเร็วๆ กลับขึ้นไปบนรถม้า

ซือหม่าหวาซวี่หันกายกลับมา ดวงตางามคู่หนึ่งจ้องเขม็งไปที่เฉินเซิ่ง คล้ายกับจะมองให้ทะลุปรุโปร่งจนเห็นดอกไม้ผลิบานให้ได้จึงจะยอมรามือ

ผ่านไปครู่หนึ่ง องค์หญิงก็แย้มสรวล ดุจดั่งดอกบัวหิมะที่ผลิบาน

"จอมยุทธ์น้อยเฉิน วาจาที่ท่านกล่าวมา เปิ่นกงฟังไม่เข้าใจจริงๆ"

ดีมาก ปากแข็งตายก็ไม่ยอมรับ นี่นับเป็นข้อดี!

เฉินเซิ่งพึงพอใจในใจอย่างยิ่ง ความคาดหวังที่มีต่อองค์หญิงฮวาสวี่ผู้นี้เพิ่มสูงขึ้นอีกหลายส่วน