บทที่ 330 ความตายของซ่งรุ่ย

บทที่ 330 ความตายของซ่งรุ่ย

ซือหม่าตู๋นั้นมีสายตาการไกล ไม่อาจปล่อยเสือเข้าป่า ยอมให้ฝูจื่อไปลงหลักปักฐานที่ตงโจวได้

ทว่าน่าเสียดาย ยามที่ฝูจื่อยื่นข้อเรียกร้องกลางท้องพระโรงว่าจะไปตงโจว ซือหม่าตู๋กำลังเฝ้ารักษาถ้ำมารอยู่ ยังมิทันที่เขาจะถวายฎีกาคัดค้าน ฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรก็ทรงตอบรับอย่างปีติดียิ่งแล้ว

ถูกแล้ว ท่านมิได้ดูผิดไป เป็นฮ่องเต้อย่างซือหม่ารุ่ยผู้นี้ที่ทรงมีพระราชดำรัสอันศักดิ์สิทธิ์ ตอบรับอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย อีกทั้งยังใช้น้ำเสียงประหนึ่ง 'ขุนนางที่รักห้ามคืนคำเด็ดขาด' อีกด้วย

เมื่อสืบหาสาเหตุก็คือ ในตอนนั้นซือหม่ารุ่ยเพิ่งจะมีความคิดริเริ่มบำเพ็ญเซียนเสพโอสถ จึงถูกฝูจื่อตักเตือนบริภาษอยู่บ่อยครั้ง เขาจึงเกิดความรำคาญใจ อยากจะรีบไสหัวฝูจื่อไปให้พ้นๆ โดยเร็ว