บทที่ 320 งานเลี้ยงองค์รัชทายาท ณ หอเสวียนอู่

บทที่ 320 งานเลี้ยงองค์รัชทายาท ณ หอเสวียนอู่

สมแล้วที่เป็นตาเฒ่าซ่ง ไม่เคยทำให้เฉินเซิ่งผิดหวังแม้แต่น้อย ด้วยฐานะเพียงราษฎรสามัญชน กลับกดขุนนางใหญ่ขั้นสองลงกับพื้นแล้วทุบตีจนน่วม ดูองอาจน่าเกรงขามยิ่งกว่ายามเป็นผู้ตรวจการหลวงเสียอีก

ส่วนเฉินเซิ่งกลับดูด้อยกว่าไปถนัดตา เจิ้งเทียนสิงที่อยู่เบื้องหน้าเขา ก็เป็นเพียงขุนพลขั้นสี่ตัวกระจ้อยร่อยเท่านั้น

"ตาย! ตาย! ตายซะ!"

ซ่งรุ่ยคลุ้มคลั่งไปโดยสิ้นเชิงแล้ว

รองเท้าผ้าที่ยกขึ้นเปรอะเปื้อนไปด้วยสีแดงฉาน ทุกคราที่เหยียบย่ำลงไปก็สาดกระเซ็นเป็นหยาดเลือดกระจายทั่ว

ใบหน้าของติงเต๋อถูกเหยียบย่ำจนเละราวกับโคลนตม ทั้งร่างหมดสติสัมปชัญญะไปนานแล้ว มีแต่ลมหายใจออกไร้ลมหายใจเข้า

ผู้คนรอบข้างไม่ว่าจะเป็นแขกเที่ยวราตรีหรือเหล่าหญิงคณิกา ต่างตกใจกลัวจนพากันวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิง