บทที่ 319 แสร้งพร่ำคำเศร้าเพื่อแต่งกลอนใหม่

บทที่ 319 แสร้งพร่ำคำเศร้าเพื่อแต่งกลอนใหม่

"แม่นางหลิงเอ๋อร์ เจ้าเป่าขลุ่ยเป็นหรือไม่"

น้ำเสียงของเฉินเซิ่งแฝงความหยอกเย้าอยู่บ้าง

"เป็นสิ ย่อมเป็นอยู่แล้ว"

มุมปากใต้ผ้าคลุมหน้าของหลิงเอ๋อร์ยกยิ้มขึ้นบางเบา "มิสู้จอมยุทธ์น้อยเฉินเข้ามาในห้องหับ แล้วหลิงเอ๋อร์จะเป่าบรรเลงให้ท่านฟังด้วยตนเองดีหรือไม่"

ช่างเถอะ แม่นางปีศาจ

เฉินเซิ่งมั่นใจแล้วว่า สตรีผู้นี้หวังในเรือนร่างของเขา

อีกทั้งวรยุทธ์ของนางยังมิใช่ต่ำต้อย แม้นางจะซ่อนเร้นไว้ได้ดียิ่งเพียงใด ทว่ารายละเอียดบางประการก็ยังมิอาจเสแสร้งได้อยู่ดี

ดั่งเช่นจังหวะการหายใจ ยิ่งเป็นผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่ง ลมปราณก็ยิ่งทอดยาวลึกซึ้ง

รวมถึงการเต้นของหัวใจ ยิ่งแข็งแกร่ง จังหวะการเต้นในยามปกติก็ยิ่งเชื่องช้า เพราะเพียงการสูบฉีดคราเดียว ก็เพียงพอจะค้ำจุนพลังในการเคลื่อนไหวของร่างกายได้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง