กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 314 ยุทธภพราชสำนัก
"ฮี้อ่อ ฮี้อ่อ..."
ลาตัวน้อยมองคลื่นน้ำที่ซัดสาดอยู่ริมกราบเรือด้วยความหวาดกลัวอยู่บ้าง
"อ่อฮี้ อ่อฮี้"
เหล่าหม่าส่ายหัวโคลงศีรษะ สีหน้าเต็มไปด้วยความลำพอง
น้องชายน้อย นั่งไปนานๆ เจ้าก็จะชินเอง
"ลาตัวนี้กับล่อตัวนั้นช่างขนมันเลื่อมผุดผ่องเสียจริง"
คนแจวเรือมองดูด้วยความอิจฉาเป็นล้นพ้น
ล่อกับลาคู่นี้ยังใช้ชีวิตได้ดูดีมีราศียิ่งกว่าเขาเสียอีก จะไม่ให้อิจฉาได้อย่างไร?
ยอมเป็นสุนัขในยุคสงบ ดีกว่าเป็นคนในกลียุค