กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 235 ร่องรอยเงื่อนงำ
ยื่นหัวก็โดนฟัน หดหัวก็โดนฟัน บ้านของผู้เฒ่าหนูไม่มีประตูหลัง ขณะที่เขากำลังคิดจะเปิดประตูไปรับการพิพากษาจากชะตากรรม พลันได้ยินเสียง "แกร๊ก" ดังเบาๆ มีลมเย็นพัดผ่านเข้ามาในห้อง ประตูก็ถูกคนผลักเปิดเข้ามาจากข้างนอก
เป็นไปไม่ได้ ประตูข้าลงกลอนไว้แล้ว...
ผู้เฒ่าหนูมองดูกลอนประตูที่ขาดสะบั้นออกจากกันพร้อมกับบานประตู ในใจเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง จากนั้นก็ปล่อยวาง
อืม รอยตัดของกลอนประตูเรียบกริบอย่างยิ่ง คาดว่าเวลาบั่นศีรษะคงจะคล่องมือน่าดู อย่างน้อยก็คงไม่ทำให้ข้าต้องทรมานมากนัก
"ผู้เฒ่าหนู เคาะประตูอยู่นานสองนาน ไฉนจึงไม่เปิดเล่า ข้านึกว่าท่านเกิดเรื่องอะไรเสียแล้ว"