บทที่ 236 ลับลมคมในของฉางข้าว

บทที่ 236 ลับลมคมในของฉางข้าว

ข้าชื่อ... ช่างเถอะ เรื่องชื่อแซ่อะไรนั่นแม้แต่ข้าเองก็แทบจะลืมไปแล้ว เอาเป็นว่าผู้คนในละแวกสิบลี้แปดหมู่บ้านเมื่อพบหน้าข้า ต่างก็เรียกขานข้าว่าผู้เฒ่าหนู

เพราะข้าฝึกฝนวิชายิงหนังสติ๊กล่าหนูจนมีฝีมือแม่นยำร้อยนัดไม่พลาดเป้า

ในยุคสมัยเช่นนี้ เสบียงอาหารนับเป็นสายเลือดหล่อเลี้ยงชีวิตของผู้คน

ดั่งคำกล่าวที่ว่า มีเสบียงอยู่ในมือ ใจย่อมไม่ตื่นตระหนก

ด้วยเหตุนี้ ทุกครัวเรือนจึงต่างเกลียดชังหนูที่มาลอบขโมยเสบียงเป็นที่สุด

เจ้าพวกหนูนี้ชำนาญการขุดรู อีกทั้งยังเปรียวไวยิ่งนัก พอมีความเคลื่อนไหวเพียงนิดก็มุดหายเข้าไปตามซอกหลืบไม่ยอมโผล่หัวออกมา คนทั่วไปจึงยากจะจับเดรัจฉานพวกนี้ได้