บทที่ 217 ตั้งศิลาจารึกให้เจ้ามณฑล

บทที่ 217 ตั้งศิลาจารึกให้เจ้ามณฑล

"น้องชายเฉิน เรื่องที่เจ้าทำเมื่อครู่นี้ช่างสะใจนัก"

ซ่งรุ่ยเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี

ชายชราผู้นี้เป็นคนประเภทไม่ยอมเสียเปรียบใครอยู่แล้ว

หากมิใช่เพราะเฉินเซิ่งออกโรง เขาก็คิดจะแตกหักสู้ตายถวายชีวิตกับพวกเจิ้งเทียนโซ่วให้รู้แล้วรู้รอดไปจริง ๆ

หากแน่จริงก็ละลายข้าให้กลายเป็นน้ำเสียสิ มิฉะนั้นวันหน้าศีรษะของพวกเจ้าจะต้องหลุดออกจากบ่า!

"ฮะๆ ท่านผู้เฒ่าซ่ง นี่มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นขอรับ"

มุมปากของเฉินเซิ่งยกขึ้นเล็กน้อย กำลังจะอ้าปากพูด ทว่ากลับถูกเสียงร่ำไห้บนท้องถนนขัดจังหวะเสียก่อน

"ลูกเอ๋ย เหตุใดเจ้าถึงปล่อยให้พ่อเฒ่าผมขาวผู้นี้ต้องมาส่งคนผมดำเล่า!"

วัวกำลังลากเกวียนเล่มหนึ่ง บนเกวียนมีหินก้อนใหญ่วางอยู่ ชายร่างกำยำนอนฟุบร้องไห้อยู่บนก้อนหินพลางตบหินเสียงดังตุบๆ