บทที่ 216 เจ้ามณฑลงั้นรึ ใช่ว่าข้าไม่เคยฆ่าเสียหน่อย

บทที่ 216 เจ้ามณฑลงั้นรึ ใช่ว่าข้าไม่เคยฆ่าเสียหน่อย

"สหายรึ? ข้าไม่ยักคิดว่าจะนับเป็นสหายกับพวกเจ้าได้"

ซ่งรุ่ยเอ่ยอย่างเหยียดหยาม "แกล้งโง่งั้นรึ? เรื่องใหญ่ระดับนี้ข้าไม่เคยโง่เขลา เรื่องลักลอบค้าเสบียงหลวง ข้าต้องจัดการให้ถึงที่สุด"

"ใต้เท้าซ่ง เรื่องราวทั้งปวงอย่าเพิ่งด่วนสรุปไป ขอเพียงท่านยอมวางมือจากการสืบสวนเรื่องเสบียงหลวง พวกเรารับรองได้ว่าฝ่าบาทจะไม่ทรงเอาความท่าน ซ้ำในวันข้างหน้าท่านจะมีแต่เจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงานยิ่งๆ ขึ้นไป"

เจิ้งเทียนโซ่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงประนีประนอม

ทุกคนล้วนเป็นผู้มีอารยะ สิ่งใดที่ตกลงกันบนโต๊ะเจรจาได้ ก็ย่อมพยายามสะสางบนโต๊ะเจรจาให้สิ้นเรื่อง

หากกลายมาเป็นคนกันเองได้ย่อมดีที่สุด ถึงเวลานั้นจะได้ไม่ต้องพูดจาแบ่งแยก หรือมัวปิดบังซ่อนเร้นกันเช่นนี้อีก

"เจริญก้าวหน้ารึ? แลกกับการที่ข้าต้องไปร่วมมือทำชั่วกับพวกเจ้าน่ะหรือ?"