บทที่ 165 ไอปราณเที่ยงธรรมหนึ่งเฮือก

บทที่ 165 ไอปราณเที่ยงธรรมหนึ่งเฮือก

หยดติ๋ง... หยดติ๋ง...

โลหิตสดๆ ไหลรินลงมาตามลำแขน

"แค่กๆ เหล่าหม่า กลับไป"

เฉินเซิ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหย

"อ่าวอี๊ อ่าวอี๊!"

เหล่าหม่าส่งเสียงร้องอย่างหงุดหงิด

เจ้าหนุ่มเอ๊ย อุตส่าห์ช่วยลากเจ้าออกมาได้ อย่าได้กลับไปรนหาที่ตายอีกเลย

"ลูกผู้ชาย มีสิ่งพึงละเว้น ย่อมมีสิ่งพึงกระทำ..."

เฉินเซิ่งบ้วนเสมหะปนเลือดที่คั่งอยู่ในอกออกมาคำหนึ่ง รู้สึกดีขึ้นไม่น้อย พลางกัดฟันกล่าว "ข้าจะไปฆ่าไอ้ตะขาบนั่น"