บทที่ 166 ประกายเด่นแห่งดาบนั้น

บทที่ 166 ประกายเด่นแห่งดาบนั้น

"ดาบเดียว ข้ามีโอกาสเพียงดาบเดียวเท่านั้น"

เฉินเซิ่งพลิกตัวลงจากหลังล่อ แม้ทั่วร่างจะเจ็บปวดแสนสาหัส ทว่าสีหน้ายังคงสงบนิ่งเฉยเมย

"หลวงจีน พวกท่านต้องช่วยข้าถ่วงเวลาไว้เจ็ดลมหายใจ"

"อมิตตพุทธ"

ฝ่าไห่หลับตาลง พลังพุทธะทั่วร่างพลุ่งพล่าน

หากว่ากันตามกำลังฝีมือ ควรเป็นเขาที่รับหน้าที่โจมตีหลัก แล้วให้ผู้อื่นคอยสร้างโอกาส

วิชาพุทธธรรมสามารถสะกดข่มพวกปีศาจร้ายได้ในระดับหนึ่ง

ทว่าฝ่าไห่เลือกที่จะเชื่อมั่นในตัวเฉินเซิ่ง

"เจ้าบอดน้อย เจ้าไหวหรือไม่"