บทที่ 164 สิ้นหวัง

บทที่ 164 สิ้นหวัง

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!

เสียงหนามพสุธาแหวกอากาศดังขึ้นไม่ขาดสาย

หยาดเหงื่อที่ขมับของเฉินเซิ่งก็หลั่งรินไม่หยุดเช่นกัน

กระบวนท่าหนามพสุธาของอู๋ก่งนี้รับมือยากเย็นเกินไปจริงๆ

เขาไม่กล้าแม้แต่จะทะยานกายลอยตัวขึ้นจากจุดเดิม

ความเร็วในการบินของผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตก่อนกำเนิดไม่อาจนับว่ารวดเร็ว ยามอยู่บนพื้นยังพอมีจุดยืมแรงหลบหลีก ทว่าเมื่ออยู่กลางอากาศย่อมยากที่จะหลบพ้น

ความเร็วที่หนามพสุธาของอู๋ก่งพุ่งแทงขึ้นมานั้นรวดเร็วกว่าความเร็วในการทะยานตัวของเฉินเซิ่งอยู่มากโข

ไม่ได้การ จะพึ่งพาย่างก้าวลูกข่างคอยหลบหลีกต่อไปไม่ได้แล้ว ตั้งรับนานไปย่อมมีช่องโหว่

เฉินเซิ่งคุมดาบด้วยปราณ ขณะที่หลบหลีกหนามพสุธาก็สะบัดดาบไม้เท้าในมืออย่างต่อเนื่อง