บทที่ 139 ใต้เขาชิงเฉิง

บทที่ 139 ใต้เขาชิงเฉิง

ตำบลหยางโหลว

ดั่งคำว่าโจรผ่านดั่งหวีห่าง ทหารผ่านดั่งหวีเสนียด

หลังผ่านการรีดภาษีอย่างหนักหน่วงจากขุนนางกังฉิน ทั้งกองทัพใหญ่ยังยาตราทัพผ่านผลาญสิ้นเสบียง ที่แห่งนี้จึงเงียบสงัดไร้สุ้มเสียง

บนท้องถนนมีเพียงชาวบ้านเดินกันขวักไขว่อย่างเร่งรีบอยู่ประปราย

ที่พบเห็นได้มากที่สุดคือเหล่าขอทานผู้ถือชามแตกออกเร่ขอทาน

ตำบลอันดีงามแห่งหนึ่ง บัดนี้กลับไร้ชีวิตชีวาจนมิสู้แม้แต่หมู่บ้านเล็กๆ

"อมิตตพุทธ"

ฝ่าไห่พนมมือสองข้าง หลุบตาลงต่ำ ไม่อาจทนมองดูภาพอันน่าเวทนาบนโลกมนุษย์เช่นนี้ได้

ในจิตใจของเขายังคงมีทางโลกหลงเหลืออยู่