บทที่ 140 พี่เฉิน

บทที่ 140 พี่เฉิน

"อมิตภพุทธ ประสกเฉิน ท่านหันมาทางอาตมาด้วยเหตุใดหรือ"

ฝ่าไห่กล่าวอย่างฉงนใจ

หรือว่าเมื่อเช้ากินข้าวแล้วมีเศษเนื้อติดซอกฟันอยู่กันนะ

ไม่ถูกสิ เจ้าเป็นคนตาบอด ย่อมมองไม่เห็นนี่นา

"มะ...ไม่มีอะไร"

มุมปากของเฉินเซิ่งกระตุกเบาๆ

พลันเขาก็นึกขึ้นได้ว่าตนเคยสังหารอสรพิษยักษ์ขาวดำมาสองตัว

ไป๋ซู่เจินและเสี่ยวชิงตรงหน้านี้ คงมิใช่นางพญางูแปลงกายมาหรอกกระมัง

พึงรู้ไว้ว่า ปีศาจที่สามารถแปลงกายเป็นมนุษย์ได้ล้วนเป็นมหาปีศาจ ไฉนเลยจะมาใช้ชีวิตร่วมกับคนธรรมดาสามัญได้