บทที่ 138 หมูมนุษย์

บทที่ 138 หมูมนุษย์

ตุบ!

เจ้าคนที่ถูกปาดคอก้าวไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็ล้มพับลงกับพื้น ดิ้นกระแด่วอยู่สองคราก่อนจะแน่นิ่งไป

"ประสกเฉิน! เหตุใดท่านต้องฆ่าเขาด้วย!"

ฝ่าไห่จ้องมองเฉินเซิ่งด้วยความโกรธเกรี้ยว

"ข้าไฉนจึงฆ่ามันไม่ได้เล่า"

เฉินเซิ่งมีสีหน้าเรียบเฉย "คนไม่ล่วงเกินข้า ข้าไม่ล่วงเกินคน หากคนล่วงเกินข้า ข้าย่อมต้องตอบสนอง หลวงจีน ท่านควรยินดีที่มีคนให้เชือดไก่ให้ลิงดู มิฉะนั้นวันนี้พวกมันทั้งหมดคงต้องตายสิ้น"

ดาบไม้เท้าของเขาชี้ไปยังเหล่าขอทาน "เมื่อผู้กล้าโกรธา ย่อมชักดาบเข้าหาผู้แข็งแกร่ง ยามคนขลาดโกรธา รังแต่จะชักดาบเข้าหาผู้ที่อ่อนแอกว่า

พวกเจ้าไม่มีจะกิน เหตุใดจึงไม่ลงมือกับพวกขุนนางที่ขูดรีดเสบียงเล่า เหตุใดไม่ลงมือกับนายอำเภอ เหตุใดไม่ชูธงก่อกบฏเสียเลยเล่า แต่กลับเจาะจงมาลงมือกับข้า