บทที่ 137 ผู้ใกล้จะอดตาย

บทที่ 137 ผู้ใกล้จะอดตาย

"ข้าว่านะหลวงจีน ท่านอย่าตามข้ามาจะได้หรือไม่ แม้จุดหมายปลายทางของพวกเราจะเหมือนกัน แต่ข้าก็ยังหวังว่าทางใครทางมัน ต่างคนต่างเดินจะดีกว่า"

เฉินเซิ่งกล่าวอย่างจนใจ

เจ้าฝ่าไห่นี่ตามติดเขาแจเสียจริง

เดินตามหลังเหล่าหม่าอยู่นั่นเอง

ตัวเขาไม่ได้จะไปอัญเชิญพระไตรปิฎกที่ชมพูทวีปเสียหน่อย ถึงต้องทำขนาดนี้เชียวหรือ

"อมิตตพุทธ ประสกเฉิน การได้พบพานย่อมเป็นวาสนา การเดินทางครั้งนี้ของอาตมาคือมุ่งสู่วัดต้าเซียงกั๋วที่ราชครูพำนักอยู่ในนครหลวงเพื่อโต้วาทีธรรมและอภิปรายความหมายแห่งพระคัมภีร์ ก่อนหน้าที่จะได้พบกับประสกเฉิน อาตมาไม่มีความมั่นใจเลยแม้แต่น้อยว่าจะสามารถโต้วาทีชนะพระเถระชั้นผู้ใหญ่แห่งวัดต้าเซียงกั๋วได้ ทว่ายามนี้กลับพอมีโอกาสชนะขึ้นมาบ้างแล้ว"

ฝ่าไห่ประสานสองมือพนม ยิ้มตาหยีพลางกล่าว