บทที่ 136 ดาบสวรรค์ดาบที่แปด

บทที่ 136 ดาบสวรรค์ดาบที่แปด

กินมื้อเย็นเสร็จสิ้น

ฝ่าไห่หยิบปลาไม้ออกจากสัมภาระ ใช้ไม้เล็กเคาะจังหวะ แล้วเริ่มสวดพระสูตร

ต่อให้เฉินเซิ่งจะมองไม่เห็น เขาก็จินตนาการภาพออกว่าบนศีรษะโล้นเลี่ยนเตียนโล่งเป็นประกายวาววับของเจ้าลาหัวโล้นรูปนี้ คงกำลังมีข้อความ 'แต้มบุญ+1' ลอยผุดขึ้นมาไม่ขาดสาย

น่าเสียดายที่เขาไม่เป็นคาถาหลิงกวนของลัทธิเต๋า มิเช่นนั้นคงได้สวดประชันแข่งกับฝ่าไห่อย่างแน่นอน

เมื่อได้ยินเสียงเคาะปลาไม้นี้ เฉินเซิ่งก็คล้ายกับได้ย้อนกลับไปในคาบเรียนภาษาอังกฤษในชาติก่อน พอเปิดเทปฝึกฟังปุ๊บ หนังตาก็เริ่มหย่อนจนอยากจะนอนหลับ

เขาเอนกายพิงเหล่าหม่าแล้วเข้าสู่ห้วงแห่งความฝัน

แม้ลาหัวโล้นรูปนี้จะหัวรั้นไปบ้าง ทว่าจิตใจหาได้ชั่วร้ายไม่ นับเป็นพระแท้รูปหนึ่ง จึงมิต้องระแวงป้องกันอันใดมากนัก

ในห้วงฝัน

ชายวัยกลางคนเครายาวรอคอยอยู่ก่อนแล้วเป็นเวลานาน