กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ผู้เฒ่าฟู่ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรกันไม่สะดวกเลยสักนิดเพราะการมาถึงของพวกหูชิงเจีย ถึงเวลากินก็กิน ถึงเวลาดื่มก็ดื่ม ถึงเวลานอนก็นอน
การนอนหลับครั้งนี้หลับสนิทสบายยิ่ง ผู้เฒ่าฟู่พลิกตัวในผ้าห่มอันอบอุ่น ค่อย ๆ ฟื้นตื่นขึ้นมา
เปลือกตาของเขาขยับขึ้นลงสองคราแล้วค่อย ๆ ลืมขึ้น สิ่งแรกที่เห็นกลับไม่ใช่เพดานห้อง ทว่าคือใบหน้าสองหน้าที่อยู่ซ้ายขวา
ผู้เฒ่าฟู่ยังนึกว่าตนเองกำลังฝันไป จึงหลับตาลงครู่หนึ่ง เมื่อลืมตาขึ้นมาใหม่อีกครา ก็ยังคงเป็นใบหน้าเดิมทั้งสองหน้า ตกใจจนเขาสะดุ้งโหยง
ผู้เฒ่าฟู่นิ่งอึ้งไปครึ่งยามบ่าย ทันใดนั้นก็ได้สติ ดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเองเสียมิดชิด “ยามเช้าตรู่ไม่หลับไม่นอน มานอนหมอบมองข้าอยู่ตรงนี้ หัวมีปัญหาหรืออย่างไรพวกเจ้าสองคน!”