ตอนที่ 165 ห้ามกัดข้า

วันนี้จางเจียฮุ่ยดวงไม่ดี เพิ่งก้าวออกจากโรงน้ำชาได้ไม่นาน ภายนอกกลับมีฝนโปรยปรายลงมาเสียแล้ว

คราแรกยังเป็นเพียงฝนปรอยเม็ดละเอียด ซึมลงสู่พื้นดินทีละน้อย ๆ อย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง รอจนกระทั่งหยาดฝนเย็นเยียบหยดหนึ่งตกลงมาตรงกลางหว่างคิ้วพอดีและรู้สึกตัวขึ้นมา สายฝนนี้ก็พลันเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักในชั่วพริบตา

ฝนยิ่งตกยิ่งเชี่ยวกราก ดั่งสายน้ำเทลงมาจากกระบวย เม็ดฝนขนาดเท่าเมล็ดถั่วซัดสาดลงบนร่างจนรู้สึกเจ็บอยู่บ้าง ฝนตกไปได้ครึ่งครา ความร้อนอบอ้าวในฤดูร้อนก็ถูกชะล้างสลายไปในพริบตา สายลมพัดผ่านวูบหนึ่ง กลับยังมีความเย็นเยียบอยู่หลายส่วน

จางเจียฮุ่ยลูบเส้นผมที่เปียกชุ่มโชก หงุดหงิดใจอย่างหาได้ยาก เขากำลังจะวิ่งกลับบ้าน พลันได้ยินความเคลื่อนไหวแผ่วเบาระลอกหนึ่งดังมาจากตรอกแคบ ๆ ด้านข้าง

“อูวา— อูวา—”