กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จางเจียฮุ่ยวิ่งมาอย่างเร่งรีบ ลมหายใจยังหอบกระชั้นไม่เป็นจังหวะ ทว่าสีหน้ากลับเบิกบานเปล่งปลั่ง หางตาที่เชิดสูงแทบจะลอยขึ้นไปบนฟ้า
ปู้เหิงมองดูเขา ในหัวพลันนึกถึงเรื่องแปลกประหลาดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย...
สุนัข
สุนัขยามเห็นกระดูกติดเนื้อ ชะรอยคงมีท่าทางเช่นนี้นี่เอง
ปู้เหิงหมดคำจะพูดไปชั่วขณะ
จางเจียฮุ่ยเห็นนางเงียบงัน จึงก้าวสองสามก้าวเข้ามาตรงหน้านาง ยิ้มตาหยีเอ่ยถาม “พี่สาวเซียนหญิง วันนี้เหตุใดท่านจึงเรียกข้ากะทันหันหรือขอรับ หรือว่าเป็นเพราะ...”
“นั่งตรงนั้น” ปู้เหิงเอ่ยปากขัดคำพูดของเขาทันควัน ยื่นมือชี้ไปยังเก้าอี้ตัวหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากนางไปสามก้าว “แม้เจ้ากับข้าจะเป็นศิษย์อาจารย์กัน แต่ก็จำเป็นต้องคำนึงถึงข้อจำกัดระหว่างชายหญิงด้วย”