ตอนที่ 101 จวนป๋อจงฉิน

หูชิงเจียกับจางเจียจื่อดูดอกไม้ไฟเสร็จ ก็รีบกลับถึงบ้านก่อนยามจื่อ

พอพ้นยามจื่อไป เด็ก ๆ ไม่กี่คนก็ถูกท่านโหวเฒ่าและฮูหยินผู้เฒ่าไล่ให้กลับไปนอน ส่วนเหล่านายท่านและฮูหยินของแต่ละเรือนกลับนั่งล้อมวงอยู่ด้วยกัน เฝ้าปีไปจนกระทั่งรุ่งสาง

คืนส่งท้ายปีเก่าไฟไม่เคยมอดดับ

ทั่วทั้งศาลาเสวียนกวงสว่างไสวด้วยแสงโคม

ม่านเตียงอันหนาทึบล้อมรอบเตียงโบราณเอาไว้อย่างมิดชิด ตัดขาดจากแสงสว่าง ทั้งยังสกัดกั้นไอเย็นเอาไว้

ภายในม่านเตียงสลัวราง อบอุ่นสบาย หูชิงเจียนอนอยู่บนเตียง แม้แต่ความคิดก็เริ่มเชื่องช้าลง

นางพลันนึกถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นในตรอกอันไร้ผู้คนกับท่านพี่ขึ้นมาอีกครั้ง

แต่ก่อนนางรู้สึกว่า ท่านพี่ปฏิบัติต่อผู้ใดก็เย็นชา บนใบหน้าไม่มีสีหน้าส่วนเกินแม้แต่น้อย อีกทั้งยังมีฉายายมราชหน้าหยกนั่น นางจึงมักจะกลัวเขาอยู่บ้าง