กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ตลอดทางเดินผ่านห้องโถง ลัดเลาะระเบียงทางเดิน ในที่สุดฮูหยินผู้เฒ่าก็ได้พบพี่ชายของตนในเรือนอุ่น สองพี่น้องทักทายถามไถ่สารทุกข์สุกดิบอยู่ครู่ใหญ่ ขอบตาก็อดมิได้ที่จะแดงระเรื่อขึ้นมา
“ไอ้หยา ไม่ว่าจะอายุมากเพียงใด ต่อหน้าพี่ชาย น้องสาวก็ยังคงเป็นน้องสาววันยังค่ำ ยังจะร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่อีกหรือนี่!” ฮูหยินโหวจงฉินอาวุโสเอ่ยหยอกเย้าพลางหัวเราะ
“พี่สะใภ้ ท่านเอาแต่พูดคำเพ้อเจ้อ!” ฮูหยินผู้เฒ่ารีบส่งเสียงฮึดฮัดแผ่วเบา เช็ดหยาดน้ำตาที่หางตา
เจ้าพูดประโยคหนึ่ง ข้าเอ่ยประโยคหนึ่ง บรรยากาศโศกเศร้าเหล่านั้นพลันสลายหายไปจนหมดสิ้น ภายในห้องไม่ช้าก็อบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะครึกครื้น