ตอนที่ 87 หลุมศพของโหวอู่กง

คุกต้าหลี่

สถานที่แห่งนี้คุมขังนักโทษคนสำคัญไว้มากมาย จึงยิ่งทวีความเยียบเย็นชวนขนลุกกว่าบริเวณโดยรอบ หูชิงเจียเพิ่งจะก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา ก็รู้สึกได้ว่าอุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงในพริบตา

นางเดินตามเหลิงเฟิงไปตลอดทาง หางตาเหลือบมองเหล่านักโทษที่ถูกคุมขังอยู่สองฟากฝั่งไม่ขาดสาย จิตสำนึกสั่งให้นางกำเสื้อผ้าแน่นขึ้น

ครั้นเลี้ยวพ้นหัวมุมจนได้เห็นผู้ที่มีร่างสูงสง่างามดั่งหยกผู้นั้นยืนอยู่ตรงประตูบานเล็ก หูชิงเจียจึงค่อยลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกในที่สุด นางเร่งฝีเท้าก้าวเข้าไปข้างกายเขา “ท่านพี่”

“คุณหนูสาม” น้ำเสียงของจางเจียจื่อเปี่ยมล้นไปด้วยความอ่อนโยนยิ่งนัก ทว่าระหว่างคิ้วและดวงตายังคงหลงเหลือไอเย็นเยียบที่มิอาจละลายหายไปอยู่บ้าง

ทว่าหูชิงเจียกลับมิได้รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย นางมีแต่จะขยับเข้าไปใกล้เขาให้มากขึ้น ร่างกายครึ่งซีกแนบชิดอยู่ด้านหลังท่อนแขนของเขา