เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
วาจานี้อ่อนโยนยิ่งนัก ยามเอ่ยถ้อยคำ ท่าทีเย็นชาของจางเจียจื่อดูเหมือนจะผ่อนคลายลงบ้าง
ทว่าหูชิงเจียกลับก้มศีรษะลงบิดนิ้วมือตนเอง ไม่เอ่ยปากแม้แต่คำเดียว
เมื่อเห็นภรรยาน้อยผู้นี้ไม่สนใจตน จางเจียจื่อก็มิได้เร่งเร้า เพียงรอคอยนางอยู่อย่างเงียบสงบ แต่หูชิงเจียกลับตั้งแง่กับเขา นั่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่เอ่ยปากแม้แต่คำเดียวจริง ๆ
หญิงรับใช้ด้านล่างต่างสบตากันไปมา แต่ละคนล้วนทำตัวไม่ถูก
สองพี่น้องลูกพี่ลูกน้องคุมเชิงกันอยู่ครึ่งยามบ่าย ในที่สุดก็ยังคงเป็นจางเจียจื่อที่ยอมประนีประนอมก่อน “ให้พวกนางถอยออกไปก่อน ให้ฉือกูอยู่ต่อ น้องสาวลูกพี่ลูกน้องเห็นพ้องหรือไม่”
หูชิงเจียแอบชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง หางตาเหลือบเห็นจางเจียจื่อกำลังมองตนอยู่ จึงรีบชักสายตากลับมาโดยพลัน
นางพยักหน้าเงียบ ๆ
เหล่าหญิงรับใช้จึงทยอยเดินเรียงแถวออกไป