ตอนที่ 84 ต้นไม้แห้งผลิใบในวสันต์

จางเจียอวี้ตาปรือปรอย จ้องมองจางเจียจื่ออย่างป้าป้าน่าสงสารเจียนจะร้องไห้ น้ำเสียงติดขึ้นจมูกอย่างหนัก “พี่สอง เหตุใดท่านจึงไม่ให้ข้ากอดพี่สาวลูกพี่ลูกน้องเล่า ท่านไม่รู้หรอกว่าสองวันนี้ข้าผ่านมันมาอย่างไร ข้าเป็นห่วงจนแทบจะตายอยู่แล้ว!”

จางเจียจื่อ “น้องสาวลูกพี่ลูกน้องไหล่ข้อเคลื่อนเพื่อช่วยดึงข้า”

“อ้า—” จางเจียอวี้หน้าถอดสีด้วยความตกใจอย่างยิ่ง “พี่สาวลูกพี่ลูกน้อง พี่สาวลูกพี่ลูกน้องที่น่าเวทนาของข้า!!”

ในที่สุดจางเจียอวี้ก็ไม่อาจควบคุมตนเองได้ ปล่อยโฮร่ำไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น

จางเจียหมิ่นบิดผ้าเช็ดหน้าพลางด่ากราด “เจ้านกสารเลวสมควรตายตัวนั้น หากมิใช่เพราะมัน น้องสาวลูกพี่ลูกน้องกับพี่สองก็คงไม่ตกลงไป สมควรสับมันให้ละเอียดต้มเป็นน้ำแกงเอาไปรดน้ำดอกไม้จริง ๆ!”

ฮูหยินสี่ดึงรั้งนางไว้คราหนึ่ง แล้วแอบถลึงตาใส่นางแวบหนึ่ง