ตอนที่ 80 ใครกำลังลับดาบ

หูชิงเจียนอนอยู่บนเตียงเพียงลำพัง ลืมตาก็มืดมิด หลับตาก็ยังคงมืดมิด

นางกำข้อมือขวาของตนไว้แน่น ความแข็งตรงจุดนั้นในฝ่ามือกดทับจนนางรู้สึกเจ็บมืออยู่บ้าง ทว่ามีเพียงทำเช่นนี้ ในใจของนางถึงจะมีเศษเสี้ยวความสงบมั่นคง

บนร่างของนางยังคงห่มผ้าห่มผืนเดิมผืนนั้น ทว่ากลับไม่รู้สึกอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย

บางทีอาจเป็นความรู้สึกคิดไปเองของนาง ริมหน้าต่างบานเล็กดูเหมือนจะมีลมหนาวสายหนึ่งเล็ดลอดเข้ามา เย็นยะเยือกจนนางตัวสั่นสะท้านขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

หูชิงเจียหันศีรษะจ้องมองหน้าต่างเขม็ง ในใจภาวนาเงียบ ๆ ว่า ‘ท่านพี่ ท่านต้องกลับมาอย่างปลอดภัยให้ได้นะ…’

ในสมองของนางมีเส้นประสาทเส้นหนึ่งตึงเปรี๊ยะอยู่ตลอดเวลา