เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ได้ยินคำนี้ แม่นางไฉกลับแค่นยิ้มเย็นชา “มิใช่ว่านอนอยู่บนเตียงนานเกินไป จนทำให้สมองของธิดาในห้องหอเช่นเจ้านอนจนเลอะเลือนไปแล้วกระมัง”
หูชิงเจียมองดูหญิงสาวร่างผอมบางผู้นั้นที่ยืนย้อนแสง น้ำเสียงแฝงความมั่นใจอยู่หลายส่วน “แม่นางไฉ เจ้ามิต้องปฏิเสธ ข้ารู้ เจ้าจงใจอย่างแน่นอน”
“เมื่อวานยามที่คุณชายหวังพบพวกเราในหุบเหวปฐพี เขาให้คำมั่นเป็นมั่นเป็นเหมาะบอกพวกเราว่าที่นี่ตัดขาดจากโลกภายนอก เขาไม่อาจกลับบ้านได้จึงแต่งเจ้าเป็นภรรยาและลงหลักปักฐานอยู่ที่นี่”
“ทว่าหากที่นี่ตัดขาดจากโลกภายนอกจริง ๆ เหตุใดพวกเจ้าจึงยังต้องการเงินเล่า”
“อีกทั้ง เจ้าเป็นภรรยาของคุณชายหวัง เจ้าอยู่ที่นี่มานานถึงเพียงนี้ ย่อมไม่มีทางไม่รู้ว่าเฉียวต้าเหนียงผู้นั้นมีนิสัยใจคออะไรกัน แต่เจ้าก็ยังเรียกนางมาอยู่พูดคุยเป็นเพื่อนข้า”