เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ไฉนถึงได้บังเอิญเช่นนี้ ยิงถูกสุนัขจิ้งจอกหิมะตัวเดียวกันกับน้องชายคนที่สองของเจ้าได้?”
จางเจียฮุ่ยเด็ดองุ่นลูกหนึ่งยัดเข้าปาก รสชาติหวานฉ่ำ ชวนให้เขาหรี่ตาลงด้วยความชอบใจ “สุนัขจิ้งจอกหิมะเป็นของหายาก ข้ากับน้องชายคนที่สองต้องตาต้องใจพร้อมกัน ก็ไม่นับว่าแปลกอันใด ข้าจำได้ว่ายามเด็กตอนเล่าเรียนที่สถาบัน วิชาเกาทัณฑ์ของน้องชายคนที่สองก็ดีเลิศที่สุด! พ่ายแพ้ให้แก่เขา ข้าย่อมยอมรับจากใจจริง”
“แต่ว่านะขอรับ” จางเจียฮุ่ยถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง “ก่อนหน้านี้ข้ายังรับปากว่าจะชนะชิงดาบเล่มหนึ่งมาให้ท่านพ่ออยู่เลย คราวนี้ลูกคงต้องผิดคำพูดเสียแล้ว”
องค์หญิงใหญ่ย่อมทรงทราบดีว่าบุตรชายคนโตของตนผู้นี้ไร้เดียงสาราวกับเด็กสุดขีด เพียงแต่ฟังจากความนัยในวาจาของเขา คาดเดาว่าเรื่องนี้น่าจะเป็นเพียงเรื่องบังเอิญโดยแท้ นางจึงวางความกังวลลงชั่วคราว