ตอนที่ 66 ศรขนนกขาวยิงถูกก่อน

สิ้นเสียงคำสั่งของจางเจียจื่อ หูชิงเจียก็ปล่อยมือในทันใด

ลูกธนูประดุจทวนยาวเล่มหนึ่ง อานุภาพดั่งผ่ากระบอกไม้ไผ่ พุ่งตรงเข้าใส่สีขาวดุจหิมะนั้น

หูชิงเจียกลั้นหายใจ ดวงตากลมโตจับจ้องทิศทางที่ศรดอกนั้นพุ่งไปไม่วางตา

เพียงชั่วเค่อ นางคล้ายได้ยินเสียงร้องแผ่วเบาดังแว่วมา

หูชิงเจียดีใจจนคว้าแขนเสื้อของจางเจียจื่อเขย่าไม่หยุด “ท่านพี่ พวกเรายิงโดนหรือไม่เจ้าคะ”

นางหันไปมองจางเจียจื่อแวบหนึ่ง ก่อนจะจับจ้องพงหญ้าตรงนั้นตาไม่กะพริบอีกครา

“ท่านว่าพวกเรายิงโดนตัวอะไรกันหรือเจ้าคะ เป็นกระต่ายหรือ ท่านพี่ท่านช่างเก่งกาจยิ่งนัก!”

นางเพียงหันกลับไปมองแวบเดียว ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับทอประกายสดใส ยิ่งกว่าดวงจันทร์วันเพ็ญเดือนแปดเสียอีก

แสงประกายนั้นพลันกระทบเข้าสู่สายตาของจางเจียจื่อ ทำให้เขาเหม่อลอยไปชั่วขณะ