ตอนที่ 17 ให้หลินเจิ้นไปเถิด

ยามที่ข่าวคราวส่งกลับมาถึงจวนโหวจิ้งไห่ ฮูหยินโหวก็กำลังปรนนิบัติผู้ป่วยอยู่หน้าเตียงของฮูหยินผู้เฒ่า พอได้ยินหญิงรับใช้รายงาน ช้อนกระเบื้องคันนั้นที่ปลายนิ้วของนางพลันพลัดร่วงหล่น กระทบเข้ากับขอบชามกระเบื้องเคลือบสีน้ำเงิน ส่งเสียงดังกังวานใส

ฮูหยินโหวได้สติกลับมา จึงรีบกล่าวขออภัยต่อฮูหยินผู้เฒ่า “ท่านแม่ เป็นลูกสะใภ้ที่เสียมารยาทแล้วเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าโบกมืออย่างไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง เปลือกตาปิดสนิทไปครึ่งหนึ่ง มิได้ใส่ใจเรื่องเล็กน้อยเพียงนี้

ฮูหยินโหวใคร่ครวญซ้ำไปซ้ำมา สุดท้ายก็ยังคงวางชามยาต้มนั้นลง “ข้ามองดูเด็กคนนั้นไม่คล้ายผู้ที่มีความกล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ เหตุใดไปเรียนหนังสือวันแรกก็ไปมีปากเสียงกับอาจารย์เสียแล้วเล่า”