ตอนที่ 16 ข้ารู้สึกว่าอาจารย์พูดไม่ถูก

หูชิงเจียในวัยเยาว์มักถูกดุด่าว่ากล่าวอย่างเข้มงวดอยู่เสมอ ด้วยเหตุนี้นางจึงมักมีความหวาดกลัวโดยไม่รู้ตัวต่อน้ำเสียงที่ดังก้องกังวานเหล่านั้น

ยามนี้ เมื่อเห็นอาจารย์หลูดุร้ายน่ากลัว อีกทั้งยังเปิดปากก่นด่าอย่างเกรี้ยวกราด หูชิงเจียคล้ายกับได้ย้อนกลับไปในวัยเยาว์ยามที่ถูกท่านพ่อทุบตีว่ากล่าวอีกครา

นางหวาดกลัวจนขาสั่นเทาไปหมด

ทว่าในใจของนางกลับเปี่ยมไปด้วยความโกรธ

โทสะสายนั้นพลุ่งพล่านขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ค่อย ๆ ขับไล่ความหวาดกลัวตื่นตระหนกเหล่านั้นออกไปทีละน้อย ๆ จนกระทั่งเต็มตื้นขึ้นมาทั่วทั้งดวงใจอย่างช้า ๆ

นางบิดมือไปมา นิ้วหัวแม่มือขวาออกแรงจิกฝ่ามือซ้ายอย่างแรง จนกระทั่งเล็บจิกหนังตรงนั้นถลอกไปหนึ่งก้อน นางถึงได้พลันได้สติกลับคืนมา