กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วู้ว!
เสียงหวีดรถไฟดังยาว รถไฟค่อยๆ เคลื่อนตัวไปข้างหน้า ทิวทัศน์สถานีเลื่อนผ่านหน้าต่างทั้งสองฝั่ง
ภายในตู้โดยสาร อาจารย์และศิษย์ยืนเผชิญหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างนิ่งเงียบ
ว่านเค่อซานตั้งใจจะคัดค้าน แต่เมื่อนึกถึงหลี่ชิงซานตั้งแต่เข้าเรียนจนถึงตอนนี้ ดูเหมือนว่าจะพูดคำไหนเป็นคำนั้นเสมอ จึงจำต้องกลืนคำพูดกลับลงไป
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยปากในที่สุด
“เอาล่ะ ฉันเชื่อว่าเธอทำได้ แต่เธอแน่ใจจริงๆ หรือว่าจะข้ามชั้นปี?”
หลี่ชิงซานมองสีหน้าจริงจังของว่านเค่อซาน ผสมกับคำพูดก่อนหน้านี้ จึงอดสงสัยไม่ได้ว่า
“อาจารย์ครับ การข้ามชั้นปีมันยุ่งยากมากหรือครับ?”
“ไม่ยุ่งยากหรอก แค่ฉันกรอกข้อมูลยื่นเรื่องขึ้นไปก็พอแล้ว” ว่านเค่อซานส่ายหน้าแล้วถามกลับว่า