เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงทักทายที่คุ้นหูยังคงอ่อนโยนและเป็นกันเองเช่นเดิม แต่จงเซียนเกือบผวาจนหันหลังวิ่งหนี!
จงเซียนชะงักเท้าอย่างแรง ฝืนระงับความคิดที่จะวิ่งหนี แล้วมองใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มตรงหน้า
เมื่อวานเธอเพิ่งกลับเข้าสู่มิติประลองหลังห่างหายไปหนึ่งเดือน ขณะกำลังฮึกเหิมคิดท้าทายขีดจำกัดของตัวเอง ผู้ชายตรงหน้าคนนี้กลับฟันเธอจนขาดเป็นหลายท่อน!
หลังการต่อสู้ครั้งนั้น จงเซียนแทบเป็นโรคซึมเศร้า!
ขณะเดียวกันก็ทำให้เธอเข้าใจหลักมรรคข้อหนึ่งอย่างลึกซึ้ง
ถ้าอยากให้คนอื่นเชื่อฟัง ก็ต้องมีพลังอำนาจมากพอจะทำให้คนอื่นยอมฟังเสียก่อน!
หน้าอกจงเซียนกระเพื่อมขึ้นลงไม่เป็นจังหวะ เธอฝืนกลืนคำตำหนิที่เตรียมไว้กลับลงคอ แล้วเปลี่ยนเป็นคำอธิบายแห้งๆ ประโยคหนึ่ง
“ไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอก ฉันก็จะไปเมืองอู่อี้เหมือนกัน ฉันมาเองช้าไปหน่อย”