ตอนที่ 227 ออกจากเมืองหลวง

ตอนที่ 227 ออกจากเมืองหลวง

แสงจันทรานอกหน้าต่างคล้อยต่ำลงทางทิศประจิม แสงกระจ่างจาง ๆ สาดส่องกระทบบานหน้าต่าง เวลานี้ใกล้จะถึงยามสี่แล้ว

ความอบอุ่นอ่อนโยนย่อมมีวันสิ้นสุด การลาจากใกล้เข้ามา แม้ในใจจะอาลัยอาวรณ์หมื่นแสนเพียงใด ละโมบในความผูกพันลึกซึ้งยามนี้เพียงไหน สุดท้ายก็ยังคงมีเวลาที่เพลงจบคนแยกย้าย

หลี่เฉิงจิ่นค่อย ๆ เก็บงำความรู้สึกอันพลุกพล่านในแววตาลง หลุบตาลงมองหญิงงามผู้นอนสงบนิ่งอยู่ในอ้อมอก น้ำเสียงในยามดึกสงัดทุ้มต่ำแหบพร่า แฝงไปด้วยความเคว้งคว้างและอาลัยอาวรณ์ที่มิอาจคลาย เอ่ยปากแผ่วเบา “จิ่วเหนียง วันนี้เจ้าก็จะออกจากเมืองหลวงแล้วหรือ”

ซูจิ่วเหนียงพิงแผ่นอกอุ่นของเขาอย่างเกียจคร้าน ทั่วทั้งร่างยังคงหลงเหลือความอ่อนระทวยจากความอ่อนโยนเมื่อคืน ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าเบา ๆ น้ำเสียงนุ่มนวลแหบพร่าเล็กน้อย แฝงด้วยความอ่อนเพลียที่เพิ่งตื่นนอน “อืม”