0347

ตอนที่ 347 นักพรตหญิงในป่าไผ่

ลู่สวินมองสวี่จงเฉิงที่มีความก้าวหน้าในด้านจิตกระบี่ พลางพยักหน้าน้อยๆ

ถึงแม้เขาจะไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไมจิตกระบี่ถึงทะลวงขั้นขึ้นมาได้ล่ะเนี่ย

เขาคิดมาตลอดว่าสวี่จงเฉิงเป็นเด็กหนุ่มที่หัวรั้นพอตัว ไม่อย่างนั้นตอนทดสอบสายนอก คงไม่ฝืนทนต่อทั้งที่ปราณวิญญาณเกลี้ยงตัว จนสุดท้ายถึงขั้นน้ำลายฟูมปาก ทำหน้าเหมือน 'ข้าพังไปแล้ว' แบบนั้นหรอก

‘หรือว่าที่วิถีกระบี่ของเขาพัฒนา เป็นเพราะดึงความมั่นใจกลับมาได้ แล้วเลยกลับมาดื้อรั้นอีกครั้ง? แก่นแท้แห่งวิถีกระบี่ของเขาอยู่ที่คำว่ารั้นงั้นเหรอ’ ลู่สวินคิดในใจ

แต่ไม่ว่าจะยังไง มันก็เป็นเรื่องดีอยู่ดี

กะดูแล้ว อีกเดี๋ยวในเว็บบอร์ดคงมีกระทู้ผุดขึ้นมาเพียบแน่

แถมดูจากนิสัยชอบเล่นพิเรนทร์ของผู้เล่นทั้งหลายแล้ว ตัวเอกในกระทู้อาจไม่ใช่สวี่จงเฉิงด้วยซ้ำ แต่เป็นลู่สวิน

หัวข้อกระทู้น่าจะเป็นประมาณว่า “องค์ชายม่วงลูบกระหม่อมข้า รวบผมรับวิถีเซียนยืนยาว” อะไรเทือกนั้น