0346

ตอนที่ 346 เมื่อสัญญาว่าจะเป็นที่สุดแห่งโลกมนุษย์

ลู่สวินนั่งอยู่บนแท่นสูง มองสวี่จงเฉิงที่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่หน้าฝูงชนแล้วรู้สึกว่าเขาดูซื่อ ๆ ดี

ทว่าลู่สวินจำเขาได้แม่นครั้งแรก ตอนที่เขาทดสอบสายนอก พลังวิญญาณหมดเกลี้ยงจนล้มลงไปนอนน้ำลายฟูมปาก...

ครั้งที่สองที่จำได้ คือตอนอยู่ในซากโบราณสถาน เขาตัดสินใจก้าวออกมาปกป้องเพื่อนร่วมสำนัก ถึงแม้ว่า... เขาจะกลัวตัวสั่นก็ตาม

ลู่สวินค่อนข้างชื่นชมสวี่จงเฉิง

เพราะเขารู้ดีว่าความรุ่งเรืองของสำนัก จำเป็นต้องมีคนประเภทนี้

จำเป็นต้องมีคนที่คนบางกลุ่มมองว่าเป็นไอ้โง่

ลู่สวินยิ้มบางๆ แล้วโคจรพลังวิญญาณเพื่อให้เสียงของตัวเองส่งไปถึงข้างล่างแท่น พูดว่า “บำเพ็ญถึงชั้นที่เท่าไหร่แล้ว”

“เรียนท่านอาจารย์อาผู้อาวุโส บำเพ็ญใหม่จนถึงชั้นที่หกแล้วขอรับ” สวี่จงเฉิงตอบกลับด้วยใบหน้าตายสนิท

เท่ากับเพิ่งจะเลเวล 6 เองสินะ