เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรื่องเล่าจากสวนท้อ
ตอนที่ 332
ภายในป่าหลงทาง บนซากปรักหักพังของแท่นบูชา อินเถียนถูกกงซูผานบีบคอจนเท้าลอยเหนือพื้น ขณะฟังคำพูดของกงซูผาน ริมฝีปากบางเฉียบของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเยาะออกมา
เขาไม่ได้พูดอะไร อีกทั้งไม่มีทางตอบคำถามของกงซูผาน
กงซูผานจ้องเขาด้วยแววตาเย็นชา ใบหน้าดำคล้ำ “ข้าผู้นี้ไม่ได้หวังให้เจ้าตอบทันทีหรอก แต่เจ้าวางใจได้ ข้ามีวิธีอีกเยอะ และสำนักมารของเราก็จะใช้ทุกกำลังที่มีสืบหาตัวตนของเจ้าให้ถึงที่สุด”
ลู่สวินและคนอื่น ๆ บินมาถึงบนซากปรักหักพัง ยืนอยู่ด้านหลังกงซูผานพลางจ้องมองอินเถียนด้วยสายตาเย็นชา
เหมาหนานเป่ยหมอบอยู่บนไหล่ของลู่สวิน แผ่นหลังของนางโก่งขึ้นเล็กน้อย
ถ้าตอนนี้พลังบำเพ็ญของนางยังไม่ถูกผนึกไว้ชั่วคราว ป่านนี้คงกระโดดขึ้นไปฟันเขาสักสองดาบระบายแค้นแล้ว