กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรื่องเล่าจากสวนท้อ
ตอนที่ 331 แค่ชีวิตเดียวของเจ้า ไม่พอหรอก
ตาของแมวนี่สวยจริงๆ นะ
เพราะแบบนี้ถึงมีคนเคยพูดว่า ในตาของแมวมีทั้งดวงดาวและท้องทะเลซ่อนอยู่
วินาทีที่เหมาหนานเป่ยลืมตาขึ้นมา แม้แต่ลู่สวินก็ยังรู้สึกทึ่งกับความงามนั้น
แต่ว่า วินาทีต่อมา...
พอเหมาหนานเป่ยเห็นนิ้วชี้ของลู่สวินที่ตัวเองกอดแน่นอยู่ ก็สะดุ้งกลิ้งตัวบนผ้าห่มหนีไปอีกทางตามสัญชาตญาณทันที
“ศิษย์พี่สี่ ท่านกอดมาทั้งคืนแล้ว เพิ่งจะมาเขินเอาตอนนี้เหรอ” ลู่สวินแซว
“เหมียว เหมียว เหมียว!” เหมาหนานเป่ยอ้าปากจะพูด แต่กลับมีแค่เสียงแมวร้องหลุดออกมา
นางตกใจจนรีบยกอุ้งเท้าน้อยๆ ขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้
นางขยับอุ้งเท้าน้อยๆ ออก แล้วลองเรียก “ศิษย์น้องเล็ก” ดูอีกที แต่พอหลุดจากปากก็กลายเป็น “เหมียว เหมียว เหมียว” เหมือนเดิม