กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 390 เกิดเป็นคน... ข้าขอโทษ
“ศิษย์หวังอิ๋น คารวะอาจารย์” ชายหนุ่มที่มือทั้งสองข้างหายไป คุกเข่าลงกลางอากาศให้เห็นกันจะ ๆ
เขาใช้ความเคารพและความคิดถึงที่แรงกล้าที่สุด เรียกวิญญาณที่เหลืออยู่รำไรนี้มาด้วยท่าไม้ตายบุปผาบานหมื่นลี้
หานเฟยเอ๋ย เจ้าจะเอาอะไรไปเผชิญหน้ากับอาจารย์ผู้มีพระคุณในอดีต ข้ารอชมเหลือเกิน
บนใบหน้าแก่ชราของเงาลาง ๆ ที่มองเห็นได้นั้น มีริ้วรอยลึกมาก ๆ จนเหมือนบีบแมลงวันตัวหนึ่งให้ตายได้สบาย ๆ
เขาผมขาวโพลนทั้งหัว สายตาขุ่นมัวเริ่มกวาดมองไปรอบ ๆ มองหานเฟยก่อน สุดท้ายถึงมองหวังอิ๋น เต็มไปด้วยความเสียดาย
ส่วนยอดฝีมือเหนือมนุษย์คนอื่น ๆ ดูเหมือนจะไม่เข้าตาเขาเลย
เงาลาง ๆ เอ่ยปาก เสียงไพเราะราวกับเสียงสวรรค์
“เจ้าจะควักเอง หรือจะให้ข้าลงมือ?”