กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 391 ภูเขาทะเลย่อมมีวันหวนคืน
เชื่อเถอะว่าจุดจบแบบนี้ไม่มีใครอยากเห็น หวังอิ๋นก็ไม่อยากเห็น เงาลวงยิ่งไม่อยากเห็น
บางทีในวินาทีสุดท้าย หานเฟยอาจมีความคิดหนึ่งวนซ้ำอยู่ในหัวก็ได้
ชาติหน้า ต้องเป็นลม เป็นหิมะ เป็นดวงอาทิตย์ให้ได้
เป็นคนมันเหนื่อยมาก
“ศิษย์พี่!”
พอเห็นร่างที่เริ่มร่วงหล่น หวังอิ๋นก็ก้าวออกไปทันที แล้วหายวับไปจากที่เดิม
เขายื่นมือไปกอดร่างหานเฟยที่ยังมีไออุ่นเหลืออยู่ น้ำตาคลอจนเปียกเบ้าตาโดยไม่รู้ตัว
แสงดาวค่อย ๆ แผ่กระจาย ร่างอัปลักษณ์ของชายคนนั้น เพราะไม่มีหัวใจหล่อเลี้ยง จึงกลับไปเป็นใบหน้าหล่อเหลาแบบเดิม
“โครม!” ซากปรักหักพังที่ถล่มอยู่ไกลออกไป จู่ ๆ ก็มีเสียงแตกกระจายดังออกมา