ทิ้งหรือช่วย

เสี่ยวเป่าหดตัวเข้าหาอกพี่รอง แต่สายตายังไม่ละจากสตรีตรงหน้า

นางสังเกตเห็นว่าขณะตวาด ดวงตาของป้าสะใภ้ไม่ได้จ้องนาง แต่เหลือบไปมองพี่รองที่กอดนาง แล้วมองย้อนไปทางลานพัก ราวกับกำลังนับว่ามีกี่คนที่จะเข้าข้างเด็กแปลกหน้า

แววตาแบบนี้ นางเคยเห็นในชาติก่อน ตอนเพื่อนร่วมงานอิจฉาที่นางได้ทุนวิจัย

"ไม่ทิ้งขอรับ" จือเล่อพูดเสียงเรียบ แต่แววตามุ่งมั่น "นางยังเป็นเด็ก"

"เจ้ากล้าขัดข้าหรือ!" เหยาซื่อตวาด "ข้าเป็นป้าสะใภ้ของเจ้านะ! ผู้ใหญ่สั่งต้องฟัง!"

"ป้าสะใภ้ก็เถอะขอรับ" พี่รองกอดน้องแน่นขึ้น "เรื่องนี้จือเล่อไม่ฟัง"

"ดี! ดีมาก! เดี๋ยวข้าจะไปฟ้องแม่เจ้า ดูซิว่านางจะเข้าข้างเจ้าหรือเข้าข้างตัวซวยนี่!"