หลานสาวตระกูลเซิน

"ท่านแม่" เซินเจิ้นหนานเรียกเบาๆ ตลอดชีวิตเขาไม่เคยเห็นแม่ร้องไห้ แม้แต่วันที่ถูกตัดสินเนรเทศ

ย่าเซินสะบัดน้ำตาออกอย่างรวดเร็ว ยืดตัวตรง "ไม่มีอะไร แก่แล้วก็เป็นแบบนี้ เห็นของเก่าก็นึกถึงคนเก่า"

นางลูบหัวเสี่ยวเป่า "ไปเล่นกับพี่ๆ เถอะ ย่ามีเรื่องต้องคิด"

เสี่ยวเป่ามองย่าอย่างสงสัย แต่ก็วิ่งไปหาพี่ๆ ตามคำ

เมื่อเด็กไปแล้ว รอยยิ้มบนหน้าย่าก็หายไป นางนั่งลงบนโขดหิน มองข้อมือของตัวเองที่ว่างเปล่า