เสียงร้องในหลุมดิน

บทที่ 1 เสียงร้องในหลุมดิน

แดดบ่ายกลางป่าเขาร้อนจนดินแตกระแหง ลมพัดเสียงหนึ่งลอดพุ่มไม้รกมาแผ่วๆ

เป็นเสียงสะอื้นของเด็กเล็ก ราวกับลูกแมวที่ถูกทิ้งไว้กลางป่า สะอื้นแล้วเงียบ เงียบแล้วสะอื้นต่อ อ่อนระโหยจนเหมือนจะขาดใจ

ผู้ใหญ่ในขบวนไม่มีใครได้ยิน ทุกคนเหนื่อยจนเคลิ้มหลับ มีเพียงเด็กชายสองคนที่นั่งเบื่ออยู่ปลายขบวน ซึ่งหูไวกว่าใคร

---

ขบวนนักโทษเนรเทศหยุดพักใต้ร่มไม้ ผู้คนนับร้อยนั่งพิงสัมภาระหอบหายใจ เด็กๆ หลับคาตักแม่ด้วยใบหน้าอิดโรย คนแก่เอาผ้าขี้ริ้วซับเหงื่อที่ไหลไม่หยุด ทหารคุมตัวสิบกว่าคนนั่งล้อมวงเล่นลูกเต๋า ข้างตัวมีถุงน้ำใบใหญ่ สำหรับพวกเขา นักโทษเป็นแค่สินค้าที่ต้องส่งให้ถึงปลายทาง เป็นหรือตายก็ได้ค่าจ้างเท่าเดิม ขอแค่อย่าหนีก็พอ

ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง หญิงชราวัยหกสิบกำลังต้มน้ำในหม้อดินใบเล็ก นางคือย่าเซิน มือเหี่ยวย่นแต่คล่องแคล่ว ตักน้ำใส่ถ้วยไม้แจกเด็กๆ ทีละคน