กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 107 อาจารย์แม่ส่งสาร สถานการณ์ฉุกเฉิน
ภายในโถงใหญ่ไม่มีวิกฤตใดๆ และไม่มีโอกาสเช่นกัน
มีเพียงศิลาจารึกโบราณอันเก่าแก่หลายสิบแผ่นตั้งตระหง่านอยู่อย่างระเกะระกะ
บนนั้นสลักตัวอักษรไว้เต็มไปหมด ไม่ใช่การสืบทอดเคล็ดวรยุทธ์ แต่เป็นคำสั่งเสียก่อนตายของผู้บำเพ็ญบางคน
"เผาร่างอมตะของข้า สลายดวงจิตวิญญาณไม่ดับสูญของข้า เลือดนักรบหลั่งรินจนหมดสิ้น ทว่าเส้นทางเซียนกลับขาดสะบั้น
ผู้บำเพ็ญรุ่นข้าจะแสวงหามหามรรคอายุมั่นได้อย่างไร"
"พันเคราะห์กรรม ร้อยชาติทุกข์เข็ญ ยุคสมัยผ่านไปอย่างเร่งรีบ ชั่วพริบตาก็ผ่านไปหมื่นปีแล้ว"
"ฟ้าดินยากฝังกลบ พลังรบสะเทือนอดีตจนถึงปัจจุบัน ผู้ใดจะต่อกรได้ รอจนถึงยามที่อินหยางกลับหัว ข้าจะใช้เลือดร้อนของข้าย้อมฟ้าให้เป็นสีคราม!"
"หลังความตายความคะนึงหาช่างว่างเปล่า กลับมามองดูอีกครั้งก็ผ่านไปสามชาติแล้ว จะบำเพ็ญเต๋าไปทำไมกัน"