กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 296 ข้อความทิ้งท้ายและภาพวาด
บนหน้ากระดาษที่เหลืองซีดมีตัวอักษรที่เขียนอย่างลื่นไหลงดงามเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งบรรทัด นางจดจำได้ในทันทีว่านั่นคือลายมือของเย่สวียนเจี้ยน
“บุปผาไม่สิ้นสุด จันทราไม่อนันต์”
ประโยคนี้ยังกล่าวไม่จบ นางรู้ดีว่าด้านหลังยังมีอีกสามคำ
ดังนั้นจึงจับพู่กันขึ้นมา ตัวอักษรที่งดงามอ่อนช้อยปรากฏขึ้นบนกระดาษอย่างเด่นชัด
บุปผาไม่สิ้นสุด จันทราไม่อนันต์ สองใจร่วมกัน!
เช่นนี้จึงจะสมบูรณ์
เมื่อเปิดไปยังหน้าถัดไป ด้านบนนั้นก็มีเพียงครึ่งประโยคตามคาด
“ข้าเห็นสรรพสัตว์ล้วนเป็นพฤกษา...”
หลินปู้ฝานยกมุมปากขึ้น เขียนลงไปอีกครั้งว่า “มีเพียงเห็นเจ้าที่เป็นขุนเขาเขียวขจี”