ตอนที่ 393 ทุกวันที่ยังมีชีวิตอยู่ช่างล้ำค่ายิ่งนัก

จี้ฉงเชียนยังคงแวะไปทำธุระส่วนตัวพอเป็นพิธี ในเมื่อออกมาแล้วก็ออกมา จากนั้นก็บอกให้หวังอ้ายกั๋วช่วยหาเก้าอี้ให้ตัวหนึ่ง แล้วไปนั่งอยู่ไม่ไกลจากเต็นท์หมายเลข 5

สักพักซ่งจือเหยาก็ออกมาสูดอากาศ ทั้งสองจึงได้คุยเล่นกันตามธรรมดา

เสียงของจี้ฉงเชียนไม่เบาเลย หัวข้อที่ยกมาคุยล้วนวนเวียนอยู่กับเรื่องครอบครัว แทบทุกประโยคจะต้องเอ่ยถึง “เหวยเซิน” “โย่วโย่ว” “แม่เธอ” “ปู่ของเธอ” หลังจากคุยกันไปชั่วโมงกว่า ทั้งสองคนเป็นความสัมพันธ์แบบไหน และสถานการณ์พื้นฐานในบ้านเป็นอย่างไร คนเกินครึ่งค่ายก็แทบจะรู้กันหมดแล้ว

ซ่งจือเหยากลั้นหัวเราะ ในใจกระจ่างแจ้งดั่งกระจกเงา ไม่ได้ห้ามปรามเขาเลยสักนิด เพียงแค่นั่งคุยเป็นเพื่อนเขาไป

เดิมทีเธอก็คิดถึงบ้านอยู่แล้ว การได้คุยเรื่องที่บ้านทำให้ในใจอบอุ่นสบาย ความคิดถึงและเป็นห่วงจึงได้รับการปลอบประโลมไปด้วย