กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เธอพกความสงสัยใคร่รู้เดินไปยังห้องนอนรอง ไม่นานนักในห้องก็มีเสียงร้องอุทานดังออกมา—
“จี้เหวยเซิน คุณนี่แน่จริง ๆ เลยนะ ซื้อมาตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย?? …นี่คือผ้าไหมซางเหมียนโฉวเหรอ?”
“อืม ลูบดูแล้วสบายผิวแปลก ๆ ฉันรู้สึกว่าเนื้อผ้าดีกว่าเสื้อผ้าสำเร็จรูปที่ซื้อให้แม่จากห้างสรรพสินค้าเสียอีก คุณไปซื้อมาจากที่ไหนเหรอ?”
จี้เหวยเซินวางไวน์แดงกับถั่วเปลือกแข็งและช็อกโกแลตที่เข้าคู่กันลงในถาด แล้วค่อย ๆ ก้าวเดินสลับเท้าช้า ๆ นำไปวางบนโต๊ะรับแขก
แววตาคู่นั้นทอประกายเร่าร้อนเข้มลึก ก่อนจะนั่งลงอย่างเงียบสงบ
ไม่นานนัก ซ่งจือเหยาก็สวมชุดนอนสายเดี่ยวสีชมพูหม่นตัวนั้นเดินออกมา
ห้องรับแขกเปิดไว้เพียงโคมไฟติดผนังดวงเดียวหลังโซฟา แสงไฟอันอบอุ่นสาดส่องลงบนร่างของเธอ