กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ใกล้ถึงตอนเย็น ซ่งรุ่ยเหนียนก็ปั่นจักรยานออกจากบ้าน
เขาพ่นลมหายใจร้อนเป็นไอสีขาวลอยฟุ้ง เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาคดเคี้ยวไปตามตรอกจนพ้นออกไป ซื้อแป้งย่างกรอบน้ำมันที่เพิ่งออกจากเตาร้อน ๆ จากร้านหนึ่ง จากนั้นก็ปั่นเข้าไปในอีกตรอกหนึ่ง
พอหาบ้านหลังที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีเจอ เขาก็เคาะประตู ไม่นานนักก็มีเสียงถามอย่างประหม่ากล้า ๆ กลัว ๆ ดังขึ้นมา “ใครคะ?”
ซ่งรุ่ยเหนียน “หนิวนิว ฉันเอง ต้าเหนียน!”