เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ ซ่งจือเหยาก็ขอบตาร้อนผ่าวตามไปด้วย ในใจตื้นตันระคนซาบซึ้งอย่างยิ่ง
แต่เธอคิดดูแล้ว จึงกอดจี้โย่วไว้แล้วเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยนนุ่มนวล “ลูกรู้ใช่ไหมว่าตอนเด็ก ๆ น้ารองของลูกชอบทะเลาะกับยายบ่อย ๆ น่ะ? เมื่อก่อนยายมักจะชอบพูดตอนทะเลาะกับน้ารองถึงความยากลำบากและความเหน็ดเหนื่อยของท่าน บอกว่าชีวิตของน้ารองน่ะ ยายกับตาเป็นคนให้มา แต่น้ารองยังทำตัวไม่รู้ความขนาดนี้”
“แล้วน้ารองของลูกก็เลยสวนไปว่า ‘ฉันขอให้แม่คลอดฉันออกมาเหรอ? ฉันสั่งให้แม่คลอดฉันมาหรือไง? ตอนแม่คลอดฉันน่ะ เคยถามความเห็นฉันสักคำไหม?’”
“พวกเขาย่อมมีทั้งส่วนที่ถูกและผิดด้วยกันทั้งคู่ แต่แม่ก็ไม่ค่อยชอบให้ยายใช้คำพูดแบบนั้นมาสั่งสอนเด็กหรอกนะ”
“ไม่ใช่เพราะแม่ไม่เข้าใจความยากลำบากและความเหน็ดเหนื่อยของตายาย แม่เข้าใจมาตลอด ยิ่งพอแต่งงานมีลูกได้มาเป็นแม่คนเอง ก็ยิ่งเข้าใจความรู้สึกนั้นได้อย่างลึกซึ้ง”