กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เลิกเรียนตอนเที่ยงวัน ตามปกติควรเป็นซ่งรุ่ยเหนียนปั่นจักรยานมารับเธอ ทว่าซ่งอันหรานรออยู่นานมากก็ยังไม่เจอคน
จนกระทั่งผ่านไปครึ่งชั่วโมง เงาร่างของซ่งรุ่ยเหนียนที่กำลังปั่นจักรยานอย่างเชื่องช้าถึงได้ปรากฏสู่สายตา
ซ่งอันหรานขมวดคิ้วขึ้นมาทันที
…ทำไมจักรยานคันนี้ถึงปั่นแบบกะเผลก ๆ พิกลอยู่นะ??
เธอรีบวิ่งตรงเข้าไปหาเขาไม่กี่ก้าว “นี่ ๆ หยุดรถ หยุดรถ ลงมานะ!”
ซ่งรุ่ยเหนียนบีบเบรก “ลงไปทำไมล่ะ เธอขึ้นมาตรง ๆ เลยก็หมดเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ?”
ซ่งอันหราน “ทำไมนายถึงยังกะเผลก ๆ อยู่อีกเล่า? ปั่นรถล้มบนถนนเหรอ?”
ซ่งรุ่ยเหนียนพยักหน้า “ก็ใช่น่ะสิ ไม่เป็นไรหรอก กลับบ้านไปทาน้ำมันงาสักหน่อยก็หายแล้ว รีบขึ้นมาเถอะ”